Een godvergeten soulstem bezit hij. Eentje die doet denken aan die van Michael Jackson in zijn goede jaren. Anders dan The King of Pop is Alain Clark, inmiddels 28, echter wel volwassen geworden.
Luister maar. De eerste de beste regel die Alain zingt op zijn nieuwe single 'This Ain't Gonna Work' luidt "No sign of improving"', ofwel "Het ziet er niet naar uit dat het beter wordt"'. Dit is dan ook een ongebruikelijke lovesong. Eentje waarin de zanger zijn lief onmiddellijk voor het blok zet. Clark: "Na die eerste zin komt namelijk "We're like a song that just ain't grooving". In andere woorden: "Het loopt namelijk niet zo lekker met ons tweeën". Liefde komt niet onvoorwaardelijk. Clark: "Dan weet je partner, en de luisteraar trouwens ook, meteen waar ze aan toe zijn. Liefde is niet: "I love ya." Ik stel voorwaarden aan de liefde en eisen aan mezelf".
Na een afwezigheid van drie jaar keert Alain Clark terug met de beste songs en de krachtigste plaat die hij tot dusver heeft gemaakt. Er ging een voor zijn doen lange periode van veel schrijven, eindeloos opnemen, een trip naar Los Angeles en een intens productieproces aan vooraf.
'Live It Out' is een onverbloemd soulalbum geworden. Met krachtige, doorleefde soulsongs die schaamteloos vertellen over echte liefdes, over opofferingen, de ware vader-zoon-relatie.
Net zoals Alain Clark in zijn lovesongs eisen stelt aan zijn liefde en daarmee de luisteraar onmiddellijk uitdaagt, zo heeft dat ook bij zichzelf gedaan bij het schrijven, opnemen en produceren van zijn nieuwe album. Voorbij zijn de jaren vol spielerei, eindeloos jammen en het schrijven van handige songs voor anderen. "Dit is voor het echie", stelt hij. "Ik ben altijd op zoek naar progressie en groei. Ik ben altijd op zoek naar beter. Ik voel me nu comfortabel in een sound, die retro doet, met een als het ware een oude Motownbezetting. Natuurlijk gaat het altijd om de muzikanten en de liedjes, maar wat het gebruik van echte instrumenten doet voor je liedjes en sound is enorm. Voor 'Live It Out' heb ik eigenlijk niets digitaals gebruikt, in tegenstelling tot vroeger. Het dichtst dat op dit album bij een synthesizer in de buurt komt is een mini-moog - eigenlijk ook al een ding met een inmiddels ouderwets stempel".
Leidraad voorClarks nieuwe stijl was 'Father & Friend', een duet dat hij schreef en opnam met zijn vader Dane Clark. Clark: "Ik ben op het idee gebracht door een goede vriend: 'jij hebt een vader die zó goed kan zingen, van wie je eigenlijk het vak hebt afgekeken; heb je wel eens wat met hem opgenomen?' Ja, in gedachten had ik wel eens gespeeld met de mogelijkheid om in mijn eigen studio samen te pielen. Dat idee leidde tot een intiem gesprek tussen vader en zoon, vormgegeven in een duet."'
"De eerste zin is ook hier bepalend: 'Papa sit down and hear my song.' De echt grijpende zinnen zijn echter als Dane zich tot mij richt en zingt: 'I didn't know my father like the way that you know me.' Hij is opgegroeid op Aruba, grootgebracht door mijn oma, opa was al vrij vroeg vertrokken. Feitelijk heeft hij zijn vader niet vaak gezien. Dane klinkt in dit lied als de oude, doorleefde vader van The Lion King, met zijn jonge welp ernaast. Dane zong als frontman vroeger in soul-coverbands als The Soulful Blues Quality en Dane & The Dukes of Soul. En toen trok hij mij op het podium. 'Father & Friend' is een interessante mix. Ik slaag er eindelijk in dat soort passie te vatten. Zo'n dialoog tussen vader en zoon maakt ook duidelijk welke verschillen er tussen ons bestaan. We leven in twee verwante disciplines. Hij is van de oude stempel, ik heb ook veel naar nieuwere r&b geluisterd, zoals Usher, D'Angelo, en ook Prince natuurlijk".
'Live It Out' voerde Alain Clark terug naar Los Angeles, de stad waar hij als negentienjarige zijn eerste stappen zette in de muziekwereld. Ditmaal wilde Alain absoluut werken met Steve Gadd, één van de beste drummers ter wereld en bekend door zijn werk met Steely Dan, Paul Simon en James Taylor. Clark: "Ik heb een plan, een budget, een studio. En een wens. Ik dacht: ik ga daar opnemen. We zijn met Steve in contact gekomen door een mailtje te sturen via zijn website. Zo simpel is 't. Ik moest wat demo's opsturen, hij vond het te gek: 'Let's do it' ".
In L.A. werden in vijf dagen veertien stukken opgenomen, waarvan Gadd en "een te gekke bassist", Kevin Wyatt, te horen zijn op twaalf tracks. Alain: "Ik liet hem inspelen op mijn demo's, waar ik de bestaande drumpartijen uit had gefilterd. Als zijn partijen en die van Wyatt zijn opgenomen, begin je als het ware weer van voren af aan en bouw je de muziek opnieuw op. Kijk, je vraagt muzikanten om een reden. Je moet ze als producer ook de gelegenheid geven om hun ding los te laten. Gadd zal dan ook dingen doen waaraan jij absoluut in de voorbereiding niet hebt gedacht. Je mag dat niet buitensluiten, integendeel, dat is de reden waarom je met zo'n te gekke muzikant werkt. Omgekeerd liet hij zich ook sturen. Krijg je nog meer respect voor zo'n gast".
Gadd is bovendien de reden waarom Clarks nieuwe album niet alleen maar retro klinkt. De ritmesectie is net als bij Paul Carrack of Paul Weller de kurk waarop alles drijft, de dynamo waardoor Alain nog beter is gaan zingen.
Alain Clark is behalve zanger, songschrijver en producer ook genieter. Hij is nog altijd de naïeve dromer van negentien die in Los Angeles voor platenbazen en a&r-managers zijn liedjes voorspeelde, niet gehinderd door enige schroom. Clark: "Er lopen zeker in Amerika honderdduizend mensen rond met veel meer talent dan ik, en ze zullen altijd op de stoep bij de belangrijke platenbonzen blijven zitten wachten. Maar als je daardoor gehinderd wordt, kan je net zo goed stoppen met dromen. Het gaat mij om de treinreis. Ik heb ooit een kaartje gekocht. Iemand anders bestuurt de trein, ik zit onderweg naar buiten te kijken en te genieten."
Zo was het ook in de studio met Steve Gadd. Alain: "Je schudt jezelf wakker, want je werkt en je geniet tegelijkertijd. Er was een song, 'Fell In Love', waarmee we niet tevreden waren. Op de demo was het vrij rechttoe rechtaan gedrumd. Vier, vijf keer speelde Gadd het opnieuw in. Toen heb ik hem laten inspelen, alleen met mijn stem op zijn koptelefoon: Er gebeurde iets magisch. Gelukkig staat het allemaal op film. Steve heeft een drumpatroon gevonden dat tussen swing en rechttoe rechtaan inzit. Kijk, veel producers zouden dat 'schommelen' niet accepteren, maar het past naadloos bij het ritme van mijn zang. Ik ben heel blij met de meerwaarde die 'Fell In Love' daardoor heeft gekregen".
Voor Alain Clark zijn leven en muziek nauwelijks te scheiden. "Muziek gaat over je vrienden, over je ouders, bij wijze van spreken over hoe je in de file staat. Maar mijn soul gaat ook over twijfels, teleurstellingen, blijdschap en over Reva, de vrouw in mijn leven. Ik ben heel erg analyserend en berekenend, zij is heel erg levendig. Van alle vrouwen die ik ken is ze de meest vurige, nu eens een duizendklapper, dan weer toppunt van rust. Soms van de ene op de andere dag, dan weer in een tijdbestek van drie minuten. Zij is een uitdaging voor mij. Ze komt op 'Live It Out' het duidelijkst tot haar recht in de combinatie van twee songs, 'This Ain't Gonna work en She's The One'.' "Dat is mijn heel mooie bitterzoete realiteit. Dat is precies wat ik beleef. Nu zing ik ergens over in tegenstelling tot vroeger. Over gevoel".
Luister maar. De eerste de beste regel die Alain zingt op zijn nieuwe single 'This Ain't Gonna Work' luidt "No sign of improving"', ofwel "Het ziet er niet naar uit dat het beter wordt"'. Dit is dan ook een ongebruikelijke lovesong. Eentje waarin de zanger zijn lief onmiddellijk voor het blok zet. Clark: "Na die eerste zin komt namelijk "We're like a song that just ain't grooving". In andere woorden: "Het loopt namelijk niet zo lekker met ons tweeën". Liefde komt niet onvoorwaardelijk. Clark: "Dan weet je partner, en de luisteraar trouwens ook, meteen waar ze aan toe zijn. Liefde is niet: "I love ya." Ik stel voorwaarden aan de liefde en eisen aan mezelf".
Na een afwezigheid van drie jaar keert Alain Clark terug met de beste songs en de krachtigste plaat die hij tot dusver heeft gemaakt. Er ging een voor zijn doen lange periode van veel schrijven, eindeloos opnemen, een trip naar Los Angeles en een intens productieproces aan vooraf.
'Live It Out' is een onverbloemd soulalbum geworden. Met krachtige, doorleefde soulsongs die schaamteloos vertellen over echte liefdes, over opofferingen, de ware vader-zoon-relatie.
Net zoals Alain Clark in zijn lovesongs eisen stelt aan zijn liefde en daarmee de luisteraar onmiddellijk uitdaagt, zo heeft dat ook bij zichzelf gedaan bij het schrijven, opnemen en produceren van zijn nieuwe album. Voorbij zijn de jaren vol spielerei, eindeloos jammen en het schrijven van handige songs voor anderen. "Dit is voor het echie", stelt hij. "Ik ben altijd op zoek naar progressie en groei. Ik ben altijd op zoek naar beter. Ik voel me nu comfortabel in een sound, die retro doet, met een als het ware een oude Motownbezetting. Natuurlijk gaat het altijd om de muzikanten en de liedjes, maar wat het gebruik van echte instrumenten doet voor je liedjes en sound is enorm. Voor 'Live It Out' heb ik eigenlijk niets digitaals gebruikt, in tegenstelling tot vroeger. Het dichtst dat op dit album bij een synthesizer in de buurt komt is een mini-moog - eigenlijk ook al een ding met een inmiddels ouderwets stempel".
Leidraad voorClarks nieuwe stijl was 'Father & Friend', een duet dat hij schreef en opnam met zijn vader Dane Clark. Clark: "Ik ben op het idee gebracht door een goede vriend: 'jij hebt een vader die zó goed kan zingen, van wie je eigenlijk het vak hebt afgekeken; heb je wel eens wat met hem opgenomen?' Ja, in gedachten had ik wel eens gespeeld met de mogelijkheid om in mijn eigen studio samen te pielen. Dat idee leidde tot een intiem gesprek tussen vader en zoon, vormgegeven in een duet."'
"De eerste zin is ook hier bepalend: 'Papa sit down and hear my song.' De echt grijpende zinnen zijn echter als Dane zich tot mij richt en zingt: 'I didn't know my father like the way that you know me.' Hij is opgegroeid op Aruba, grootgebracht door mijn oma, opa was al vrij vroeg vertrokken. Feitelijk heeft hij zijn vader niet vaak gezien. Dane klinkt in dit lied als de oude, doorleefde vader van The Lion King, met zijn jonge welp ernaast. Dane zong als frontman vroeger in soul-coverbands als The Soulful Blues Quality en Dane & The Dukes of Soul. En toen trok hij mij op het podium. 'Father & Friend' is een interessante mix. Ik slaag er eindelijk in dat soort passie te vatten. Zo'n dialoog tussen vader en zoon maakt ook duidelijk welke verschillen er tussen ons bestaan. We leven in twee verwante disciplines. Hij is van de oude stempel, ik heb ook veel naar nieuwere r&b geluisterd, zoals Usher, D'Angelo, en ook Prince natuurlijk".
'Live It Out' voerde Alain Clark terug naar Los Angeles, de stad waar hij als negentienjarige zijn eerste stappen zette in de muziekwereld. Ditmaal wilde Alain absoluut werken met Steve Gadd, één van de beste drummers ter wereld en bekend door zijn werk met Steely Dan, Paul Simon en James Taylor. Clark: "Ik heb een plan, een budget, een studio. En een wens. Ik dacht: ik ga daar opnemen. We zijn met Steve in contact gekomen door een mailtje te sturen via zijn website. Zo simpel is 't. Ik moest wat demo's opsturen, hij vond het te gek: 'Let's do it' ".
In L.A. werden in vijf dagen veertien stukken opgenomen, waarvan Gadd en "een te gekke bassist", Kevin Wyatt, te horen zijn op twaalf tracks. Alain: "Ik liet hem inspelen op mijn demo's, waar ik de bestaande drumpartijen uit had gefilterd. Als zijn partijen en die van Wyatt zijn opgenomen, begin je als het ware weer van voren af aan en bouw je de muziek opnieuw op. Kijk, je vraagt muzikanten om een reden. Je moet ze als producer ook de gelegenheid geven om hun ding los te laten. Gadd zal dan ook dingen doen waaraan jij absoluut in de voorbereiding niet hebt gedacht. Je mag dat niet buitensluiten, integendeel, dat is de reden waarom je met zo'n te gekke muzikant werkt. Omgekeerd liet hij zich ook sturen. Krijg je nog meer respect voor zo'n gast".
Gadd is bovendien de reden waarom Clarks nieuwe album niet alleen maar retro klinkt. De ritmesectie is net als bij Paul Carrack of Paul Weller de kurk waarop alles drijft, de dynamo waardoor Alain nog beter is gaan zingen.
Alain Clark is behalve zanger, songschrijver en producer ook genieter. Hij is nog altijd de naïeve dromer van negentien die in Los Angeles voor platenbazen en a&r-managers zijn liedjes voorspeelde, niet gehinderd door enige schroom. Clark: "Er lopen zeker in Amerika honderdduizend mensen rond met veel meer talent dan ik, en ze zullen altijd op de stoep bij de belangrijke platenbonzen blijven zitten wachten. Maar als je daardoor gehinderd wordt, kan je net zo goed stoppen met dromen. Het gaat mij om de treinreis. Ik heb ooit een kaartje gekocht. Iemand anders bestuurt de trein, ik zit onderweg naar buiten te kijken en te genieten."
Zo was het ook in de studio met Steve Gadd. Alain: "Je schudt jezelf wakker, want je werkt en je geniet tegelijkertijd. Er was een song, 'Fell In Love', waarmee we niet tevreden waren. Op de demo was het vrij rechttoe rechtaan gedrumd. Vier, vijf keer speelde Gadd het opnieuw in. Toen heb ik hem laten inspelen, alleen met mijn stem op zijn koptelefoon: Er gebeurde iets magisch. Gelukkig staat het allemaal op film. Steve heeft een drumpatroon gevonden dat tussen swing en rechttoe rechtaan inzit. Kijk, veel producers zouden dat 'schommelen' niet accepteren, maar het past naadloos bij het ritme van mijn zang. Ik ben heel blij met de meerwaarde die 'Fell In Love' daardoor heeft gekregen".
Voor Alain Clark zijn leven en muziek nauwelijks te scheiden. "Muziek gaat over je vrienden, over je ouders, bij wijze van spreken over hoe je in de file staat. Maar mijn soul gaat ook over twijfels, teleurstellingen, blijdschap en over Reva, de vrouw in mijn leven. Ik ben heel erg analyserend en berekenend, zij is heel erg levendig. Van alle vrouwen die ik ken is ze de meest vurige, nu eens een duizendklapper, dan weer toppunt van rust. Soms van de ene op de andere dag, dan weer in een tijdbestek van drie minuten. Zij is een uitdaging voor mij. Ze komt op 'Live It Out' het duidelijkst tot haar recht in de combinatie van twee songs, 'This Ain't Gonna work en She's The One'.' "Dat is mijn heel mooie bitterzoete realiteit. Dat is precies wat ik beleef. Nu zing ik ergens over in tegenstelling tot vroeger. Over gevoel".
Website: http://www.alainclark.nl
