Amber: Is dit je eerste keer in Amsterdam?
Crazy Legs: Nee, dit is al mijn derde keer in Amsterdam. Ik hou van Amsterdam vanwege de leuke mensen hier. Alles wat je nodig hebt zijn leuke mensen dan valt al het andere op zijn plek.
Amber: Hoe kom je aan de naam Crazy Legs?
Crazy Legs: Die heb ik gekregen op junior high school. Ik was aan het B-boying in de oefenruimte en een meisje op mij school, Aline Rosario, de aanvoerder van het chearleader team die liep in de gang richting het podium en ze zei: “Dammn, he got some crazzzy legs!” En zodoende ging het hele chearleader team mij zo noemen en al snel noemde de hele school me zo. Toen heb ik een shirt gekocht en daar heb ik ‘Crazy Legs’ op gezet.
" Een chearleader noemde me Crazy Legs."
Amber: Heb je wel eens een been gebroken?
Crazy Legs: Nee, maar ik heb wel meerdere operaties gehad. Ik heb mijn meniskus en mijn knie 3 keer gescheurt en mijn achillespees. Maar dat hoort erbij, als je een atleet ben dan moet je ook de pijn accepteren die erbij hoort.
Amber: Wanneer ben je begonnen met B-boying?
Crazy Legs: Ik ben begonnen in 1977, 21 jaar geleden.
" Battlen was niet alleen om de ander uit te dagen, maar ook jezelf."
Amber: Waar komen de battles vandaan?
Crazy Legs: Iedereen die de skillz had om te battlen ging battlen en als je dan ook nog concurrentie had en je je plek moest zien te houden dan ga je vaak toch een stapje verder om jezelf uit te dagen en zo wordt je steeds beter.
Amber: In hiphop heb je vijf elementen, heb jij nog een ander element behalve B-boying waar je goed in bent?
Crazy Legs: Deejayen, ik kan ook goed schrijven. Iedereen heeft wel eens geprobeerd te MC’en. Maar je komt er ook achter waar je niet goed in bent, en dat was voor mij MC’en.
"Dansen is niet alleen acrobatische kunstjes, maar vooral bewegen op het ritme"
Amber: Hoe beoordeel je een battle?
Crazy Legs: Als eerste, als je niet aan het dansen bent krijg je geen enkele punt. Je kunt de nog wel de meest acrobatische kunstjes vertonen maar als je dat niet met ritme doet, ben je dan eigenlijk wel aan het dansen? Natuurlijk moet er wel een enige moeilijkheidsgraad inzitten. Maar je moet je wel afvragen of je echt aan het dansen bent. Dansen is bewegen op het ritme van de muziek. Dus als je dat niet doet of kan dan verlies je zoiezo. Ik ben een van de eerlijkste juryleden die je kan hebben. Ik zou zelfs mijn beste vriend geen punten geven als ik vind dat hij het niet goed doet.
Amber: Waar let je op als je een battle beoordeeld?
Crazy Legs: Ik kijk als eerste naar de dansbaarheid, karakter, smaak, uniekheid, de overgang (flow) van de ene move naar de andere. Heeft het een mooie overgang en hoe leg je de connectie tot de ene move en de volgende. Je moet laten zien dat je dat begrijpt en niet een dansje in elkaar zet voor het publiek, want die heeft vaak geen verstand van het dansen zelf. Het publiek kan het wel geweldig vinden maar dat betekend niet dat je wint.
" Ik zou zelfs mijn beste vriend geen punten geven als hij het niet goed doet."
Amber: Je hebt veel gereisd, kun je daar wat over vertellen?
Crazy legs: Ik reis ontzettend veel en ik heb de gelegenheid gekregen om het beste en het slechste uit verschillende landen te zien van wat deze wereld te bieden heeft. Ik heb dingen gezien die je kunnen inspireren, maar ook dingen waarvan je gewoon instort en begint te huilen. Ik heb de kans gehad om mensen te zien die hiphop gebruiken als een kans om carriere te maken en geld te verdienen. Maar ook de mensen zoals in Ghana die hiphop juist gebruiken om zichzelf kenbaar te maken en laten zien dat ze er ook nog zijn, ze willen gehoort worden en vragen zo om hulp. Ze praten niet over wapens en over bitches & ho’s en dat soort dingen. Ze zeggen dank je wel voor het helpen aanleggen van een waterput in het dorp en dat soort dingen.
Ik moet me vaak weer opnieuw aanpassen en voorzichtig zijn met wat ik zeg als ik weer terug ben van zo een reis. Anders bagataliseer ik de problemen die we hier hebben in vergelijking met bijvoorbeeld in Ghana. En dat is gewoon niet te vergelijken. Er is een hele andere levenstijl in Amerika en als ik mensen dan hoor klagen ben ik nogal wel eens geneigd te zeggen dat we het hier zo goed hebben en dat je niet hoort te klagen. Maar dat zou niet eerlijk zijn want niet iedereen weet hoe het daar is, we zijn er niet aan gewend.
"Als mensen klagen ben ik geniegd te zeggen dat we het hier juist zo goed hebben."
Amber: Hoe zouden we de echte essentie van hiphop kunnen verspreiden?
Crazy Legs: Als mensen willen dat ik daar wat over vertel dan doe ik dat, ik doe mijn vrijwillirgerswerk. Ik gebruik hiphop als een hulpmiddel. Maar de wereld gaat niet over hiphop, het gaat over de keuzes die je maakt als volwassene. Wat wil je later gaan doen? Hoe voedt je je kinderen op? En het respect wat je hebt tegenover ouderen. Mijn leven bestaat uit hiphop, maar het is niet alleen hiphop. Je leven gaat ook over hele andere dingen die niets met hiphop te maken hebben.
Amber: Wat vindt je van house en krumping?
Crazy Legs: Ik heb respect voor alle stijlen, want wie ben ik op te zeggen dat wat een ander doet niet goed is? Ik heb geen problemen met andere mensen. Als jij bent opgegroeid met bepaalde muziek dan hoort daar ook een bepaalde dansstijl bij. Dat wil niet zeggen dat het ene beter is dan de ander en iedereen die dat wel beweert die hoort hier niet thuis. Het is onvolwassen en dom om te denken dat de ene dansstijl beter is dan een ander.
It’s about peace, unity and having fun!
"Het is onvolwassen en dom om te denken dat de ene dansstijl beter is dan de ander."
Amber: Welke move heb je uitgevonden?
Crazy Legs: Ik heb niet echt een move uitgevonden, ik wel de backspin laten evolueren. De backspin was op een bepaalde manier gedaan, ik heb er voor gezorgt dat het draaien veel sneller gaat door je lichaam op een bepaalde manier te houden. Daar ben ik per ongeluk op gekomen.
Amber: Hoe denk je dat b-boying er over 50 jaar uit ziet?
Crazy Legs: Het gaat er niet om hoe het eruit ziet het gaat erom wat je voelt, dus het maakt me niet uit, zolang de jongeren maar blijven dansen en zich goed voelen en anderen met hun dans goed laten voelen.
Check de video!
Young Kenny Swift & Crazy Legs Performing at Letterman.
Biografie
Crazy Legs (geboren als Richard Colón januari, 1966) is een b-boy uit de Bronx, New York City, USA. Hij is bekend in de vroegere verhalen uit hip hop dans en als voorzitter van de Rock Steady Crew bracht hij het b-boying naar Londen en Parijs in 1983. Tegenwoordig is hij ook betrokken bij het Community Outreach, is hij dans instructeur en danstheater producties. Zijn baanbrekende carriere komt tot uiting in zijn optredens in speelfilms en in documentaires, oud en nieuw. Crazy Legs is het enige overgebleven originele lid van de Rock Steady Crew, en is de huidige president. Richard "Crazy Legs" Colón groeide op in Inwood, gedeelte van Manhattan, New York City, waar hij werd voorgesteld aan het "breaken" door zijn oudere broer toen hij negen was. Hij was een originele lid van de Rock Steady Crew na haar oprichting in 1979.
Danscriticus Sally Banes heeft in april 1981 een stuk geschreven in de Village Voice met Crazy Legs opsomming van de beste dansers bestaande uit documenten met zijn toevallige uitvinding van de "W" move, waarbij de danser met zijn benen double-backed achter hem zit. Hij is ook bekend om de "continue back", waarbij de danser draait om zijn bovenarm terug met de hulp van zijn elleboog als een schildpad, maar eenmaal spins opnieuw en zo elke keer herhalen van een spin 3 tot 4 keer noemde hij het continue back spins.
Zijn eerste film verschijning was als zichzelf in de onafhankelijke release van Charlie Ahearn's Wild Style (1982), gevolgd door zijn voorzien van in het begin van de documentaire over hiphop-cultuur Style Wars (PBS, 1983). Als een voorliefde voor alles wat hip hop greep, de 16-jarige Crazy Legs, nu voorzitter van de Rock Steady Crew, nam hip hop dance naar Parijs en Londen als onderdeel van de New York City Tour Rap, met artiesten als Afrika Bambaataa en Grandmixer D. ST, graffiti kunstenaars Fab 5 Freddie en Futura 2000, en de wereldkampioen Fantastic Four Double Dutch Girls. Optredens in Hollywood films werden een ander gevolg: hij was een straat danser (en ook een zwaar verkapte Body Double voor de laatste dans in Jennifer Beals scènes) in de film Flashdance (Paramount, 1983) en, zoals met Wild Style, speelde hij zichzelf in de fictie film Beat Street (Orion, 1984). In 1991 danste hij in “So! What happens Now? ", “Waarschijnlijk de eerste hip-hop productie op een mainstream dance podium in New York City", aldus de New York Times, die tot uiting bracht dat de productie bewezen had dat streetdance een kunst is en net zo veeleisend en inventief als mainstream dance vormen als ballet en jazz." Het jaar daarop kwam “Concrete Jungle” als onderdeel van een programma in het Lincoln Center, dat de Times noemde" een keerpunt in de evolutie van urban street dance ", het stuk zelf is van buitengewone invloed ". De "juichende hyperactieve" en "verbazingwekkende" Jam op de Groove debuteerde in 1995 en in 1999 Crazy Legs dansers van het stedelijke Jeugd Theater geïnstrueerd voor hun show Minotaurus.
Zijn connectie met de hiphop-cultuur buiten het theater is nog steeds sterk, met het hosten van b-boy prijsvragen, live optredens op evenementen, en de enscenering van de Rock Steady Crew Anniversaries. Documentaires blijven Crazy Legs kenmerk: een kijk op de hedendaagse hiphop genaamd The Voice of a Nation (Goldcrest, 1993), Here Come The Drums (8mm, 1993), Freestyle: The art of rhyme (Bowery, 2000) en The Freshest Kids (QD3, 2003). Hij voegde zich bij een heel scala aan hip hop persoonlijkheden voor het verstrekken van voice-overs voor de televisieserie Kung Faux (Dubtitled / Tommy Boy, 2003). Hij is ook een personage in het computerspel Def Jam Fight For NY (EA, 2004). In 2006 werd hij uitgenodigd door het Smithsonian Institution om een bijdrage te leveren aan de collectie voor het Nationaal Museum van de Amerikaanse geschiedenis. In 2001 nam Crazy Legs afscheid van competitie dansen als gevolg van chronische nek verwondingen.
